Αυτό το δωμάτιο με συντροφεύει από παιδί. Κάτι σαν παιχνίδι αλλά και μια πιο εσωτερική ανάγκη, είναι να επισκέπτομαι συχνά έργα που αγαπώ και να εισχωρώ με τρόπο μαγικό στον χώρο τους. Έτσι και στο δωμάτιο του Van Gogh. Με άνεση σχεδόν συγγενική, πολύ συχνά, επισκέπτομαι αυτό το σπίτι και στη συνέχεια αυτό το δωμάτιο.
Έχω φανταστεί να ανεβαίνω τις εσωτερικές σκάλες στο κίτρινο σπίτι, στο νούμερο  δύο της πλατείας Lamartine, να φτάνω στον επάνω όροφο και να μπαίνω μέσα στο δωμάτιο.  Όχι κρυφά και κατασκοπευτικά αλλά με τη σιγουριά ότι είμαι ευπρόσδεκτη σχεδόν σαν να με περιμένει κάποιος.
Σαν να  έχω την δυνατότητα να συναντήσω, σε ένα παράλληλο χρόνο, αυτόν τον καλλιτέχνη που τόσο θαυμάζω και αγαπώ. Να περιφέρομαι στο χώρο και πολλές φορές να κάθομαι με ευλάβεια πάνω σε αυτά τα σεντόνια, στο χρώμα του λεμονιού, που έντονα συνυπάρχουν με το κόκκινο-βυσινί κάλυμμα και το πορτοκαλί κρεβάτι. Δεν θέλω να κοιμηθώ, θέλω απλά να περιπλανηθώ με το βλέμμα μου μέσα στον παράδεισο των χρωμάτων του. Χρώματα που συνομιλούν και δημιουργούν σχέσεις μοναδικές και τολμώ να πω ανεπανάληπτες. Ένας ύμνος στο χρώμα που τόσο μοναδικά ήξερε να χρησιμοποιεί αυτός ο σπουδαίος καλλιτέχνης.
Το δωμάτιο, ένας χώρος που μου είναι τόσο γνώριμος και οικείος. Ακουμπάω τα λιγοστά έπιπλα και τα αντικείμενα περιποίησης στον νιπτήρα και ανοίγω το παράθυρο να μπει κι άλλο φως για να λούσει κι άλλο με ζωή αυτό το όνειρο.
 ΥΓ.
Το έργο «Υπνοδωμάτιο στην Αρλ» του Vincent Van Gogh, αποτέλεσε για μένα  αντικείμενο εκτενούς αναζήτησης και σπουδής.

This room has been with me since I was a child. Something like a game but also a more inner need, is to frequently visit works I love and magically enter their space. So also in Van Gogh’s room. With almost relative comfort, very often, I visit this house and then this room.
I have imagined going up the inner stairs to the yellow house, number 2 Place Lamartine, reaching the upper floor and entering the room. Not secretly and spying but with the assurance that I am welcome almost as if someone is waiting for me.
As if I have the possibility to meet, in a parallel time, this artist that I admire and love so much. Wandering around the space and many times sitting reverently on these lemon-colored sheets, which strongly coexist with the maroon-red cover and the orange bed. I don’t want to sleep, I just want to wander with my gaze in the paradise of its colors. Colors that converse and create unique and dare I say unique relationships. A hymn to the color that this great artist so uniquely knew how to use.
The room, a space that is so well known and familiar to me. I touch the few pieces of furniture and toiletries on the sink and open the window to let in more light to bathe this dream with more life.
PS
The work “Bedroom in Arles” by Vincent Van Gogh, was for me an object of extensive research and study.